Pompen of verzuipen?

De conclusie dat Geert Wilders geen domme man is, dateert niet van gisteren. Echter, dit zijn ster zo hard door blijft reizen had ik niet voorzien. Ik heb niets met Geert Wilders, maar zo, langzamerhand heb ik ook steeds minder met Nederland, althans met een groot deel van de Nederlanders. Of nog nauwkeuriger, een groot deel van de Nederlandse kiezers. Met stijgende verbazing volg ik de ontwikkelingen op politiek vlak en dan in het bijzonder de verrichtingen van het kabinet inclusief de gedoogpartner PVV.

Vorige blogte ik nog dat de kansen voor links nog wel zouden komen. En daar hoeft links niet veel voor te doen, behalve samenwerken en afwachten. En meer mensen denken er zo over. Peter Verbeek (@Peter_OhKE) twitterde mij afgelopen weekend nog “En laten wij ze zo weinig mogelijk aandacht geven. Zijn idd prima in staat zichzelf te gronde te richten”. Na dit weekend ben ik daar niet zo zeker meer van.

De dingen in chronologische volgorde
Donderdag: Nederland wordt niet uitgenodigd aan te schuiven aan tafel bij de komende G20 top in Seoul. Officieel omdat de verhoudingen op het wereldtoneel verschuiven en er ruimte moet komen voor andere landen, maar ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat ons sterk rechtse kabinet er mee te maken heeft. De wereld ‘moet ons gewoon niet meer’, is mijn sterke vermoeden.
Vrijdag: Geert Wilders’ advocaat Bram Moskowitz wraakt voor de tweede keer, en dit keer met succes, de rechtbank waar Wilders voor terecht staat. De rechters blijken onzorgvuldig te hebben gehandeld inzake een getuige die Wilders wilde horen. De getuige werd door de rechtbank afgewezen. Nu blijkt dat één de rechters in aanloop naar de rechtzaak tijdens een dineetje over de zaak gesproken heeft met de guitege die ook op dat diner was. Toeval of niet, van een rechter mag je verwachten dat ie niet in deze val loopt. Ook niet als die val niet met opzet werd uitgezet. Dom dus. En van Moskowitz kun je dan verwachten dat hij dit slim uitspeelt.
Zaterdag: Geert Wilders zegt dat Israel zoveel mogelijk nederzettingen moet bouwen op de Westelijke Jordaanoever. Dit staat lijnrecht tegenover het beleid van de Nederlandse regering. Weliswaar is Nederland loyaal aan de staat Israel, maar Nederland is ook loyaal aan de twee staten oplossing die internationaal algemeen erkend wordt. Dat is zo ongeveer de enige druk die nog een beetje indruk maakt op Israel en die ervoor zorgt dat enerzijds Israel niet zo ver gaat dat de pleurig meteen uitbreekt in het Midden Oosten (met alle gevolgen van dien) en anderzijds de Irsrael omringende landen (die niet tot de beste buren gerekend mogen worden om maar eens een understatement te gebruiken) het nog uit hun hoofd laten om het land aan te vallen. De internationale wens van een twee staten oplossing zorgt ervoor dat er nog een aantal landen (Jordanië, Egypte en het Arabisch schiereiland) geloven in een oplossing voor het conflict in het Midden Oosten. En wat zegt Geert:”Zo veel mogelijk nederzettingen bouwen”. Daarbij heeft hij, zelf verklaard, lak aan het regeringsstandpunt en dus ook aan de positie van Uri Rosenthal, minister van Buitenlandse Zaken. En volgens het gedoogakkoord mag Geert dit zeggen en moet het kabinet maar een andere meerderheid zoeken in de Tweede Kamer.

Wie krijgt de reddingsboei?
Dit zijn zomaar wat voorbeelden van de verrechtsing van ons land en de toch moeilijke splagaat waarin dit land momenteel bestuurd wordt. En toch reken ik na een aantal duidelijke voorbeelden waaruit blijkt dat dit kabinet met de PVV in de gedoogrol ons land geen goed doet, mensen tegen elkaar opzet, ons terug in de tijd zet en Nederland in Europa tot paria maakt, op het gezond verstand van Nederlanders. Deze hoop blijkt ijdel. Niets is minder waar. Uit de laatste peiling van Maurice de Hond blijkt dat het kabinet beloont wordt voor het rechtse beleid en alle keuzes die daarbij horen en dat binnen de gedoogconstructie de PVV nog eens de grote winnaar is ook. Blijkbaar wil Nederland dit. Zo langzamerhand begrijp ik er dus niets meer van. Nederland is Nederland niet meer, althans, het is mijn Nederland niet meer. Ik voel me er niet meer in thuis. Het wordt een land van gesloten grenzen, van wij tegen zij. En terwijl de wereld doort globaliseert en de grenzen steeds verver vervagen, doet Nederland er alles aan om alle deuren te sluiten en er met de rug naar toe te gaan staan. Het is een beetje alsof we, bang voor de stijgende zeespiegel alle sluizen dichtgooien en hopen dat als we er geen water meer in laten, er ook geen water meer uitgaat. Als we maar lang genoeg naar het water binnen de dijken blijven staren, hoeven we niet te zien hoe het water achter ons uiteindelijk over de rand klotst. En dat terwijl iedereen weet dat je beter op de djk dan achter de dijk kunt staan als je wilt weten wat er om je heen gebeurt. Pas als we natte voeten krijgen draaien we ons om en zetten we de pompen aan. Te laat, naar dan zal blijken. We zullen alleen nog lijdzaam toe kunnen kijken hoe het water langzaam tot aan onze lippen stijgt. Benieuwd of Geert dan de eerste is die verzuipt of de eerste is die een reddingsboei toegeworpen krijgt.

Sorry dat ik sta te luisteren.

Mooie bezigheid. Live muziek luisteren. Sinds midden jaren ’80 bezoek ik regelmatig live popconcerten. De lijst is lang. Paul Simon, Pink FLoyd, U2, Genisis, Deus, De Dijk, Wende Snijders, Daniel Lohues, The Police, Dire Straits, Sonic Youth, Rolling Stones, Roger Waters, Silverchair, Pearl Jam, Smashing Pumpkins, Bush, Radiohead, Hugh Masakela, etc., etc. Ik zei het al. De lijst is lang. Absoluut hoogtepunt is het optreden van de Rolling Stones in Paradiso in 1995. Als ik alles bij elkaar optel kom ik vermoedelijk op meer dan 250 live concerten, gezien tussen 1985 en afgelopen zaterdag, 23 oktober 2010.

Live muziek is altijd leuk. De ene keer wat beter dan de andere, maar altijd leuk. Er zit ook een evolutionair proces achter. Met de komst van zalen als de Heineken Music Hall in Amsterdam is de kwaliteit met sprongen vooruit gegaan. (Hardere) muziek klinkt beter in die zaal. Muzikanten vallen ook eerder door de mand. Als je live niet goed bent kun je je niet makkelijk meer verschuilen achter een ‘muur van geluid’. Ook de geluidsinstallaties worden beter. Telde ik in 1988 bij de Pink Floyd tour The Delicate Sound Of Thunder in het Goffert Park nog twee speakerzuilen met elk 200 speakers naast het podium. Tegenwoordig zijn 20 speakers links en rechts voldoende in een stadion. En het geluid is nog tien keer beter ook.

Onderdeel van het evolutionair proces van live muziek is ook de verdriedubbeling van de prijzen en het gegeven dat iedereen tegenwoordig naar live concerten gaat. Voorheen was het iets voor echte liefhebbers die bereid waren om een nacht in de rij te staan om één van de schaarse kaartjes te bemachtigen. Je kreeg toen ook nog een ‘echt’ kaartje. De e-tickets van tegenwoordig zijn evenwel een verademing. Nooit meer in de rij. Nooit meer een nacht doorhalen. Gewoon om 10.00 uur inloggen, online bestellen en betalen, kaarten downloaden en met je printje op pad. Heerlijk!

De medaille van live-concerten-die-voor-iedereen-zonder-al-te-veel-moeite-bereikbaar-zijn kent ook een keerzijde. Weg is namelijk het saamhorigheidsgevoel. De beleving van liefhebbers onder elkaar. Concerten bezoeken is iets geworden als naar de kroeg gaan. Iedereen doet. En dan niet primair voor de muziek, maar vooral voor de gezelligheid. Niet dat het niet gezellig mag zijn. In tegendeel, het moet gezellig zijn. Maar hou asjeblieft je kop een keer dicht tijdens de muziek. Op het podium staat een artiest die het verdient om beluisterd te worden. Niet om door heen te lullen.

De meest recente concerten voor mij waren Sting’s Symphonica In Rosso en Lady Smith Black Mambazo. De eerste in het Gelredome de laatste in de nieuwe Rabozaal van De Melkweg, een theaterzaal voor alle duidelijkheid. Bij Sting stonden we vooraan dankzij een geduldige dag. We waren om 16.00 uur bij het stadion. Om 18.00 uur gingen de poorten op (dus twee uur in de regen gewacht). Om 20.15 uur begon het optreden. Naast ons een groep van ongeveer 10 mensen, jong en oud, mannen en vrouwen. En de hele tijd leuteren met hun rug naar het podium. Een paar stuurse blikken van het publiek om hen heen hielpen niets. Iemand die ze op hun gebabbel aansprak boekte minimaal resultaat. Dat geouwehoer links naast je belemmert je om echt te luisteren. Ons luisteren belemmert hen natuurlijk niet om de ouwehoeren en dus besloten wij maar om een eindje verderop te gaan staan. De sublieme geluidskwaliteit maakt overigens ook dat je alles hoort. Hier werkt goed geluid dus tegen de luisteraar en voor de babbelaar. Die laatste weet zich immers weer verstaanbaar.
Bij Lady Smith Black Mambazo was het nog vreemder. De Rabozaal is een theaterzaal. THE-A-TER! Om ons heen zaten mensen tijdens het concert het weekend door te nemen, andere muziek te bespreken, de kids te evalueren, met chipszakjes te kraken en weet ik wat nog meer. In de zaal had het theater management een bar gezet die gedurende het concert gewoon open bleef. Storend. Irritant. Belachelijk.

Ik stel voor dat mensen die muziek op de achtergrond willen, maar ook chips willen eten, het weekend, de kids en weet ik wat nog meer willen bespreken, voortaan net als vroeger weer lekker naar de kroeg gaan. Dan kunnen de liefhebbers weer gewoon luisteren. Wil je toch liever naar een concert dan naar de kroeg, breng dan in elk geval de beleefdheid op om je mond te houden tíjdens de muziek. En doe je het niet voor mij, doe het dan voor de artiest. Die verdient op z’n minst aandacht. En dat geeft je niet door met je rug naar het podium door de muziek heen te gaan staan lullen.

Begrijp me niet verkeerd. Ik gun iedereen z’n verzetje, maar misschien moeten we gewoon stoppen met de internet verkoop van tickets. Laat iedereen maar weer lekker een nacht in de rij staan voor een ticket. Dan staan we in elk geval weer met echte liefhebbers onder elkaar en hoef ik met niet bezwaard te voelen dat ik tussen andermans gesprek heen sta te LUISTEREN.

Een afspraak met Dodr

26 oktober wordt een leuke dag. De dag van het Debat Om De Regeringsverklaring. Laten we deze dag voor het gemak Dodr noemen en er vanuit gaan dat het een ‘hij’ is. Meestal gaat Dodr aan mij voorbij zonder dat ik hem in de gaten heb. Als Dodr mazzel heeft schiet hij achteraf langs mijn gedachten via krant, radio, internet of actualiteiten rubriek. Een hoop grijze pakken gewauwel zorgt ervoor dat ik in elk geval niet getriggerd wordt om Dodr volgende keer wel te volgen.

Hoe anders is dat dit jaar. Dodr lijkt op voorhand een hit te worden. 26 oktober staat rood omlijnt in mijn agenda. Waarom? Om meerdere redenen. Ik ben benieuwd of het een inhoudelijk debat wordt of dat er alleen maar op de constructie die Rutte, Verhagen en Wilders bouwden ingehakt wordt. Dat laatste zou jammer zijn. Hoe zeer ik ook tegen dit kabinet ben, de meerderheid van de kiezers heeft deze constructie mogelijk gemaakt en we zullen het ermee moeten doen. Leuk of niet!

Ik ben ook benieuwd of Links een blok gaat vormen. Emile Roemer heeft al duidelijk gemaakt dat hij eigenlijk alleen zijn SP als linkse partij ziet. Buiten dat het niet waar is, is het ook nog dom om het zo te benaderen. Ik snap wel dat Roemer een flink deel van het SP electoraat heeft zien overlopen naar vooral PvdA en PVV, maar met deze houding kun je natuurlijk geen vuist maken als oppositie. Zo hoeven PVV, VVD en CDA niet eens aan verdeel en heers te doen, de oppositie doet het zelf.

Ik ben ook nieuwsgierig naar de rol die Cohen gaat spelen. Herstelt hij zich en gaat het hem lukken om tussen sterke persoonlijkheden als Femke Halsema en Alexander Pechtold de rol van oppositieleider op te eisen? Of blijft de conclusie dat Cohen het vooral als bestuurder goed doet, maar als politiek leider in de oppositie niet uit de verf kan komen?

Meest interessant wordt de discussie rond het dubbele paspoort van CDA-staatssecretaris Van Veldhuijzen van Zanten. Wilders gaat hierin vermoedelijk consequent zijn en eisen dat ze het Zweedse paspoort inlevert. Hij wilde immers ook dat Nebahat Albayrak haar Turkse paspoort zou inleveren. Interessanter is de stelling name van Mark Rutte. Hij heeft geen probleem met het tweede paspoort van Van Veldhuijzen van Zanten. En dat terwijl hij het met Wilders eens was over de kwestie Albayrak. Rutte valt in deze inconsequentie te verwijten. Nóg interessanter is de vraag wat de oppositie gaat doen. Zij spelen op Dodr de meest onvoorspelbare en dus interessantste rol. Stemmen ze met Wilders mee dan kunnen ze het kabinet wellicht al in het startschot laten vallen. Maar ja, dan wel met Wilders meestemmen en gaan voor de tactiek van ‘per-definitie-tegen-stemmen-ongeacht-de-inhoud’. Stemmen ze met Rutte mee dan steunen ze een inconsequente Minister President en houden ze het door hun zo gevreesde kabinet in elk geval tijdens de start overeind. Een duivelsdilemma voor de oppositie dus.

Het wordt in elk geval een politiek interessante periode. Vanmorgen las ik in NRC Next dat Nederland niet is uitgenodigd aan tafel bij de G20 in Seoul volgende maand. Officieel omdat Nederland geen G20 land is en omdat de wereldverhoudingen dusdanig veranderen dat de uitnodiging om als niet-lid aan te schuiven nu aan andere landen gegund wordt. Toch vreemd. Nederland mocht er altijd bij zijn omdat we een financiële sector van wereldbelang hebben. De verschuivende wereldverhoudingen zijn al langer aan de gang, maar Balkenende mocht nog wel aanschuiven. Ik hou het erop dat de G20 liever geen regeringsleider aan tafel heeft die op z’n minst in het buitenland een xenofobe aura om zich heen heeft hangen.

Terug naar Dodr nu. Als ik de oppositie een tip mag geven is het de volgende: Kies voor Rutte. Inhoudelijk de rug recht houden is veel interessanter dan ‘per-definitie-tegen-stemmen-ongeacht-de-inhoud’. En geloof me, er komen nog inhoudelijke kansen genoeg om dit kabinet over de inhoud te laten struikelen. Laat ze een voorbeeld nemen aan de G20 .

Zonadvies via mail, twitter en sms

“KWF Kankerbestrijding geeft iedereen die dat wil zonbeschermingsadvies via e-mail, twitter, hyves, widget of mobiele telefoon. De kracht van de zon is momenteel heel sterk. Het is een van de eerste zonnige dagen en veel mensen hebben nog een witte winterhuid, waardoor ze snel verbranden. In het advies wordt bekeken wat voor huiddtype iemand heeft en hoe sterk de zon die dag is en daar komt een advies uitrollen. Op de de internetpagina www.kwfkankerbestrijding.nl staat meer informatie over het zonbeschermingsadvies, zo liet de organisatie woensdag weten. Verbranden in de zon kan huidkanker veroorzaken. Het aantal gevallen van huidkanker is volgens de organisatie de afgelopen jaren flink toegenomen, met zo’n 75 procent de afgelopen 15 jaar. Dit jaar verwacht KWF dat 40.000 Nederlanders de diagnose huidkanker krijgen. In 90 procent van de gevallen is er een relatie met de hoeveelheid UV-stralen.”

Dit bericht verscheen vandaag op Nu.nl. Handig, was mijn eerste gedachte als withuid. En dus ging ik meteen op zoek naar het Twitter-account en de bijbehorende Hyves-pagina. En wat schetst mijn verbazing? Niets te vinden. Ben ik te vroeg of is het KWF te laat. Dit lijkt me niet handig. Dan maar naar de website van het KWF. Ook hier vond ik niets. Wel het bericht, maar geen koppelingen naar Hyves of Twitter. “Of kijk op zonverstandig.nl” stond er op de site van het KWF.  Ook hier ving ik bot. Wederom werd de mogelijkheid aangekondigd, maar geen koppelingen. Na veel zoeken bleek de Hyves geen pagina maar een Johny Shadow Widget voor op je eigen Hyves te zijn. Handig, maar noem het dan ook zo. Voor het Twitter-account  dan maar rechtstreeks op Twitter.com op zoek naar het op zonverstandig.nl genoemde @zonbeschermingsadvies. En ……. wederom ving ik bot. Mijn gezondheid is me heel wat waard dus ik probeer het binnenkort gewoon nog een keer. Ik ga er vanuit dat de informatie eerder beschikbaar is dan de service en dat het wel goed komt. Echter, als het KWF een beetje meer investeert in een goede communicatieadviseur was dit zoek-debacle mij bespaart gebleven.

P.S. Of alles licht aan mijn PC of zoekgedrag. Dan neem ik alles terug en hoor ik graag wat ik fout doe!

Edwin Rooseboom

en Chaos is precies wat het is, maar dan wel gecontroleerd.

Ik ben net terug van de Schouwburg Amstelveen. Op het menu stond Wende Snijders met haar programma Chaos. Ik heb Wende Snijders al vaak zien optreden en altijd was het ronduit goed. Maar wat we vanavond kregen voorgeschoteld was gewoonweg geniaal. Chaos is precies wat het zegt. We kregen Wende te zien zoals ik denk dat ze is. Kwetsbaar, sterk, heftig, emotioneel, maar vooral chaotisch. Het meest bijzondere was misschien wel dat ik na de eerste twee nummers solo op het podium verwachtte dat nu de band er wel bij zou komen. Dat gebeurde dus niet. Wende speelde anderhalf uur solo op gitaar, piano en sampler. Plugged en unplugged. Zichzelf begeleidend en a capella. Het werd een memorabel bijzondere avond. Hoogtepunt van de avond was het numer Hey waarin Wende Snijders onversterkt voor een muisstille zaal, zichzelf begeleidend op akoestische gitaar met zichzelf als klein meisje geprojecteerd op een groot doek in dialoog ging. Maar ook Sycamore Tree,  Yes We Can, The Bakery en het origineel Adem Uit, dat op No.9 als Exhale staat waren subliem. Het was mooi. Minpunten heb ik niet kunnen ontdekken, maar als ik iets moet noemen is het dat het instrumentaal niet altijd even zuiver was. Tegelijkertijd paste nou juist die lichte onzuiverheid perfect in het thema chaos. Het schoot van links naar rechts, van een sukkeldrafje naar topsnelheid, van ratio naar emotie, van mooie kleine chansons tot lyrische gedichten, van serieus tot humoristisch. Wende Snijders is alles tegelijk en het publiek moet alle zeilen bij zetten om dit losgeslagen theaterdier bij te kunnen houden. Ik hou ervan en vind het jammer dat haar shows ‘slechts’  anderhalf uur duren, maar als je ziet wat een energie er van Wende Snijders uitgaat is anderhalf uur beslist een topprestatie. Na afloop gonste het nog flink na in de lobby. Het publiek was duidelijk collectief onder de indruk. Ik kan alleen maar zeggen: Tot de volgende keer en Wende, Yes You Can!

wende.nu

“Bos bedankt, Wellink jammer en Rijkman Groenink met pek en veren het land uit”

Ik word zo moe van al dat kortzichtige gezever van de gemiddelde Nederlander. Veel te makkelijk wordt in mijn optiek continu naar de frontlinie gewezen als we in Nederland de vinger op de zere plek proberen te leggen. Neem nou het onderzoek naar de financiële crisis. Vandaag was het de beurt aan Bos en Wellink. Beiden worden vaak bekeken en bestempeld als onderdeel van het probleem of erger nog De Oorzaak . Te makkelijk vind ik dat. De Nederlandse Bank heeft gefaald in het toezicht en Bos had in september 2008 beloofd dat de crisis ons niet zou raken. Dat was iets voor Amerika en het paste niet in het Europese, laat staan Nederlandse systeem.Wij waren veilig.

Toegegeven. Voor beide beschuldigingen is wat te zeggen. Maar als we echt vinden dat we in de toekomst een dergelijk debacle moeten voorkomen wordt het tijd dat we niet de randverschijnselen bestrijden, maar de oorzaken. De scheidsrechters maken het spel niet, dan doen de spelers en hun clubs. Wellink heeft niet voldoende toezicht gehouden, maar dat maakt hem nog niet ‘schuldig’. De bankiers, Rijkman Groenink voorop, hebben het systeem naar de knoppen geholpen, daarbij vurig aangejaagd door graaigrage aandeelhouders met een louter korte termijn visie. Het is net als met winkeldieven of hackers. De dief is altijd eerder dan de bestrijder. De dief ageert, de bestrijder reageert. De dief moet bestreden worden. De zaak vertoont een interessante parallel met de strandrellen in Hoek van Holland van de zomer. Ik hoor erg veel over de gemeente en de politie die alles hebben onderschat en verkeerd handelden en optraden. Maar laten we niet vergeten dat de oorzaak natuurlijk ligt bij een stelletje hersenloze ameubes die er plezier in hebben om elk feestje te frustreren.

En dan is er de rol van Bos. Met hem zouden we blij moeten zijn. Toen Rijkman Groenink was vertrokken met zijn vertrekpremie van , jawel, € 25 miljoen, mocht Bos de bank gaan redden. Bos verdient nog geen 1% van wat Groenink als premie opstreek. En dan hebben we het over het salaris van de voormalig ABN topman nog niet eens gehad. Groenink durfde trouwens ook nog te verklaren dat hij de premie te laag vond. Schande. Hij had eerder publiekelijk aan de bel moeten trekken, zijn bank niet moeten verkopen en nu al deze ellende toch is veroorzaakt moet de € 25 miljoen terug en hij een bedankbrief aan het Ministerie van Financiën zou op z’n plaats zijn.

Ik zeg: “Bos bedankt, Wellink jammer en Rijkman Groenink met pek en veren het land uit”. Of nog beter  Misschien moet Rijkman Groenink gewoon al zijn kapitaal inleveren, een portiersbaantje bij het restant van de ABN AMRO krijgen en in een rijtjeshuis gaan wonen. Dan gaat hij met z’n tweede hands autootje naar het werk, ploft aan het eind van een lange dag werken uitgeblust op bank en kan hij terwijl hij NOVA kijkt eens voelen wat het is om als belastingbetaler op te moeten draaien voor de ellende die onder andere hij heeft veroorzaakt.

I rest my case.

Social networks helpen Haiti

-Door Edwin Rooseboom-

Je hebt het al zo vaak gezien en toch was het weer schrikken gisterenochtend. ‘Zware aardbeving treft Haiti’ opende het journaal. Meteen zijn er beelden. Meteen is er een bang vermoeden van misschien wel 100.000 doden. Er wordt ook vrijwel direct gereageerd vanuit de hele wereld. Vanmorgen las ik op Twitter dat Wycleff Jean (een native Haitiaan) al vier ton bij elkaar getwitterd had voor het armste land van het westelijk halfrond.

Erg allemaal. Maar direct gingen mijn gedachten terug naar mei 2008. Toen werd Birma getroffen door orkaan Nargis. Het duurden een eeuwigheid totdat we ons een beeld konden vormen van de omvang van de ramp die zich daar voltrok. Ik zal niet zeggen dat de aardbeving op Haiti kinderspel van de natuur was. In tegendeel. Als 80% van alleen al de hoofdstad is ingestort kun je spreken van een ramp van ongekende grootte. Maar toch, Birma telde meer doden en daar zagen we de ramp aankomen. Wat is dan het essentiële verschil? Media is het antwoord. Het duurde lang voordat we gevoed werden met beelden vanuit Birma. De dictatuur aldaar verkondigde aanvankelijk dat het allemaal reuze meeviel, reddingsteams mochten aan de grens met Thailand dagenlang wachten voordat ze het land in mochten. Toen ze uiteindelijk naar binnen mochten, werd de berichtgeving nog steeds gecensureerd. Pas achteraf konden we concluderen dat de ramp van ongekende omvang was en dat er meer dan 100.000 mensen waren omgekomen.

Op Haiti waren de beelden er meteen en zijn we dus ook vrijgeviger. Da initiatieven van nu waren er in veel mindere mate toen het om Birma ging. Toch is er los van het gegeven dat het om een mega-ramp gaat nog een overeenkomst. In beide gevallen liep de berichtgeving via sociale netwerken ver voor op de conventionele media. Dat was uiteindelijk de redding van Birma. We konden toch iets van een beeld voor onszelf vormen via alles wat over het internet op ons af kwam. En ook nu loopt het internet en dan vooral het inmiddels volwassen geworden Twitter voor de reguliere media uit. Vele miljoenen extra worden met behulp van Twitter, Facebook en de vele weblogs opgehaald. En koninging Beatrix maar zeggen dat social networks geen ‘echte’ networks zijn en geen echt menselijk contact tot stand brengen. Misschien moet ze eens tijdje meelopen bij giro 555 om te zien wat social networks tot stand brengen. De ramp in Haiti is catastrofaal, maar met social networks kunnen we toch extra druppels op de gloeiende plaat van het armste land op het westelijk halfrond gooien. En vele druppels brengen samen hopelijk toch verkoeling.

Ik ga straks ook mijn deel op giro 555 storten.

WNF, zo hoort het

-Door Edwin Rooseboom-

Onderstaand bericht kreeg ik gisteren van het Wereld Natuur Fonds en het geeft precies weer waarom ik donateur van deze ‘club’ ben. Heerlijke manier van communiceren, effectieve manier van werken. Een paar jaar terug zag ik de campagne ‘Leve het leven’ van het WNF. Geweldig om op een positieve manier aan natuur- en milieubescherming te werken. Naturlijk, soms is een harde hand nodig, dus organisaties als Greenpeace en Sea Sheppard, met een meer actie voerend karakter, zijn ook zeker nuttig. Maar uiteindelijk wil ik weten waarvóór ik het doe. En dat is een positieve overweging. Laat het publiek zien hoe mooi en nuttig de natuur is. Gebruik de kracht en schoonheid van de natuur om een bewustwordingsproces op gang te brengen. En dat is precies wat het WNF doet.

En dan nu deze kaart. Geen bedelbrief erbij, maar gewoon een bedankje van de projectleider, met een beschrijving van nut, noodzaak en resultaten. Want het Souanké gebied op de grens van Congo, Gabon en Kameroen is het beschermen waard. Daarbij gaat het WNF niet voorbij aan de belangen van de menselijke bewoners van het gebied. Een prima staaltje van duurzame natuurbescherming. Ik hoop dat het gaat lukken daar. Mijn steun hebben ze in elk geval.

NIEUWS: BERICHT VAN DE PROJECTLEIDER

december 2009, Souanké, Congo (Brazzaville)

Beste vriend van de natuur,

Ik ken u niet persoonlijk, maar zo voelt het wél. Geweldig dat Nederlandse natuurliefhebbers zó veel hebben bijgedragen om de prachtige natuur in mijn land beter te beschermen!

Mijn naam is Pauwel de Wachter. Ik woon en werk al jaren in Congo. Afgelopen juli ben ik met mijn team gestart met de bescherming van gorilla’s en chimpansees in Souanké, een uitgestrekt en deels nog onontdekt gebied. Uw bijdragen kwamen meteen goed van pas! Mede dankzij uw hulp konden we anti-stroperijteams het regenwoud in sturen. En dankzij de gloednieuwe tenten, portofoons en GPS-systemen kunnen we veel effectiever werken. Ook zijn we sinds kort in gesprek met de houtkapbedrijven om samen de stroperij in hun gebieden tegen te gaan.

Pauwel de Wachter
Projectleider Souanké, Republiek Congo

www.wnf.nl/souanke

Zonde

-Door Edwin Rooseboom-

Zonde. Dat was mijn eerste gedachte toen ik hoorde van de infiltratieactie van HP/De Tijd bij de PVV. Even verder luisteren. HP/De Tijd heeft een verzoek ingediend bij de PVV om de partij te mogen volgen. Op die manier wilde HP/De Tijd een kijkje van binnen uit bieden aan de lezer. Tot zover nog niets aan de hand.

De PVV weigerde het verzoek. De partij wil geen pottenkijkers. Of dit een principiële kwestie is of dat de PVV bang is dat de, door HP/De Tijd vermoede, amateuristische partij-organisatie boven water zou komen is niet bekend. Het past wel bij een partij die geen partij, maar een beweging wil zijn. Tot zover nog steeds niets aan de hand.

HP/De Tijd bedacht een list. Een journalist solliciteerde als stagiair bij de PVV en werd aangenomen. Een laten we zeggen minimalistische sollicitatieprocedure gaf toegang tot de partij. Niet handig, want niet gescreend door de beveiliging. De stagiair had makkelijk een aanslag kunnen  plegen op de leider van de PVV. Tot zover nog niets aan de hand.

Maar nu komt het. HP/De Tijd bracht de undercover actie in het nieuws. En niet omdat men wil berichten vanuit de binnenkant van de partij, maar om de gebrekkige beveiliging aan de orde te stellen. En daar zit nou precies mijn probleem. Wat je ook van de leider van de PVV vindt, je wenst hem geen aanslag op z’n leven toe. En juist HP/De Tijd brengt de PVV-leider nu in gevaar. Door over de gebrekkige beveiliging te berichten is de boel er alleen maar onveiliger op geworden. HP/De Tijd degradeert zich zelf met deze actie van gerenommeerd opinieblad tot sensatie magazine van het niveau Panorama of op z’n best Nieuwe Revu. Zonde.

Als HP/De Tijd integere journalistiek had willen bedrijven, hadden ze de AIVD en de PVV van de gebrekkige beveiliging op de hoogte gebracht en het vooral niet in naar buiten gebracht. Dan hadden ze vervolgens de show kunnen stelen met een serie artikelen over hoe de PVV te werk gaat met hun reportage van binnenuit. Nu wil ik de artikelen niet meer lezen en is HP/De Tijd voor mij in waarde gedaald als opinieblad dat goedkoop een relletje trapt. Ik houd het wel bij De Groene Amsterdammer, Elsevier of Vrij Nederland. Zonde.